تفسیر آنلاین آزمایش PT و PTT

آزمایش PT و PTT

 آزمایش PT و PTT

آزمایش PT (Prothrombin Time) و PTT (Partial Thromboplastin Time) دو آزمایش مهم در بررسی وضعیت پلاکت و خونریزی هستند.

این آزمایش ها به عنوان معیارهای مهم در بررسی خون و جلوگیری از خونریزی و تشکیل لخته خون در کودکان و بزرگسالان استفاده می شوند.

آزمایش PT و PTT از آزمایش های مهم در بررسی عملکرد سیستم لخته سازی خون هستند.

سیستم لخته سازی خون، یکی از مهمترین وظایف بدن در حفظ سلامتی و جلوگیری از خونریزی و خونگرفتگی است.

هنگامی که بافت بدن آسیب می بیند، سیستم لخته سازی خون فعال شده و تشکیل یک لخته خون را شروع می کند تا به وسیله آن، خونریزی و خونگرفتگی را متوقف کند.

آزمایش PT به منظور ارزیابی عملکرد فاکتورهای II، V، VII و X در سیستم لخته سازی خون انجام می شود.

فاکتورهای لخته سازی خون، پروتئین هایی هستند که در فرآیند تشکیل لخته خون نقش دارند. هنگامی که عملکرد این فاکتورها اختلال دارد، خونریزی ناشی از ضعف سیستم لخته سازی خون یا خطر ایجاد لخته های خونی بیشتر می شود. نتیجه آزمایش PT به صورت INR گزارش می شود که این نتیجه بیانگر زمان لازم برای تشکیل لخته خون است که به مقدار طبیعی آن (۱.۰) تقسیم شده است. با افزایش این عدد، خطر خونریزی کاهش می یابد و با کاهش آن، خطر تشکیل لخته خونی بیشتر می شود

آزمایش PTT هم برای ارزیابی عملکرد عوامل لخته سازی خون استفاده می شود. در این آزمایش، زمان لازم برای تشکیل لخته خون در محیط خونی با افزودن یک ماده شیمیایی به خون بررسی می شود. در آزمایش PTT، عوامل لخته سازی خون مانند فاکتورهای VIII، IX، XI و XII بررسی می شوند. نتیجه این آزمایش به صورت ثانیه (seconds) گزارش می شود.

هر دو آزمایش PT و PTT به عنوان معیارهایی برای بررسی وضعیت خون و جلوگیری از خونریزی و تشکیل لخته خون استفاده می شوند و باید توسط پزشک متخصص تفسیر شوند.

آزمایش در خانه مشهد
آزمایش در محل در مشهد

شرایط انجام آزمایش PT و PTT 

آزمایش PT و PTT معمولاً در شرایطی که نیاز به ارزیابی سیستم لخته سازی خون و عملکرد آن در بیماران وجود دارد، انجام می شود.

برخی از شرایط و علائمی که ممکن است نشان دهنده نیاز به انجام آزمایش PT و PTT باشند، عبارتند از:

  • خونریزی بینی، لثه، داخلی، دستگاه گوارش و غیره
  • خطر افزایش تشکیل لخته خونی، به خصوص در بیماران با عوارض قلبی، عروقی، سرطان و غیره
  • مصرف داروهای خاصی که ممکن است عملکرد سیستم لخته سازی را تحت تأثیر قرار دهند، مانند وارفارین، هپارین، آسپرین و غیره
  • مشکلات کبدی
  • برخی از بیماری های خونی مانند هموفیلی و بیماری وان ویلبراند و غیره

برای انجام این آزمایش ها، بیمار نیازی به آمادگی قبلی خاصی ندارد

و می تواند همانند سایر آزمایش های خونی، پس از دریافت راهنمایی پزشک، به صورت روزانه به آزمایشگاه مراجعه کند.

 

تست PTT چیست؟

تست PTT یکی از آزمون‌های مهمی است که برای ارزیابی عملکرد سیستم لخته سازی خون انجام می‌شود. در این آزمایش، زمانی که لخته خون در نمونه خون آزمایشگاهی شکل می‌گیرد، اندازه گیری می‌شود. زمان نسبی PTT که به صورت ثانیه گزارش می‌شود، نشان‌دهنده مدت زمان انعقاد خون در نمونه خون مورد بررسی است.

اگر هر یک از فاکتورهای انعقادی دچار نقص عملکرد شوند، به عبارت دیگر، اگر فرد با اختلالات خونریزی روبرو باشد، نتیجه تست PTT مثبت خواهد بود. برخی بیماری‌های خاص مانند هموفیلی (Hemophilia) و برخی داروهای خاص مانند هپارین (Heparin) نیز می‌توانند منجر به اختلالات لخته سازی خون شوند و نتیجه تست PTT را مثبت تحت تأثیر قرار دهند.

اگر شما به هر دلیلی نگرانی از نظر عملکرد سیستم لخته سازی خون خود دارید، پزشکان به شما توصیه می‌کنند که برای انجام تست PTT به یک مرکز آزمایشگاهی معتبر مراجعه کنید.

چه زمانی آزمایش PTT انجام می شود؟

اگر پزشک شما نشانه‌های خونریزی مزمنی مانند خون در ادرار، خونریزی مکرر یا شدید بینی، پریود شدید یا طولانی، درد و تورم مفاصل یا کبودی در اثر ضربات کوچک را مشاهده کرد، ممکن است تست PTT را برای شما تجویز کند. در این تست، زمان لخته شدن خون در نمونه آزمایشگاهی مورد بررسی قرار می‌گیرد. زمان نسبی PTT فعال برحسب ثانیه محاسبه می‌شود و نتیجه به پزشک ارائه می‌شود.

بیماری‌های خاصی مانند هموفیلیا می‌توانند باعث اختلال در انعقاد خون شوند و نتایج غیر طبیعی تست PTT را نشان دهند. همچنین، مصرف برخی داروهای رقیق‌کننده خون مانند هپارین می‌تواند شرایط بروز این اختلال را فراهم کند.

تست PTT برای تشخیص بیماری خاصی به کار نمی‌رود، اما با ارائه اطلاعات مفید در مورد مشکلات انعقاد خون به پزشک کمک می‌کند تا تشخیص دقیق‌تری در مورد وضعیت سلامتی شما بگذارد. در صورتی که نتیجه تست غیر طبیعی باشد، پزشک ممکن است آزمایش‌های بیشتری را برای تشخیص علت این اختلال تجویز کند. همچنین، در صورت مصرف داروهای رقیق‌کننده خون، پزشک ممکن است تست PTT را برای بررسی وضعیت انعقاد خون شما تجویز کند.

علائمی که پزشک ممکن هست در زمان دیدن انها این آزمایش را برای شما تجویز کند عبارتند از:

  • وجود خون در ادرار
  • قاعدگی طولانی مدت یا سنگین
  • خونریزی‌های مداوم و شدید بینی
  • ایجاد کبودی پس از اصابت ضربه کوچک
  • تورم مفاصل همراه با درد شدید

 

شرایط انجام تست PTT

برای انجام تست PTT، باید از نمونه خون بیمار در آزمایشگاه استفاده شود.

قبل از انجام این آزمایش، باید از بیمار توضیح داده شود که چگونه این آزمایش انجام می‌شود و به چه دلیلی انجام می‌شود.

همچنین باید به بیمار اطلاع داده شود که در صورت مصرف داروهای خاص، قبل از انجام تست، باید به پزشک خود اطلاع دهد.

قبل از جمع‌آوری نمونه خون باید از بیمار خواسته شود که به مدت ۸ تا ۱۲ ساعت قبل از آزمایش از مصرف غذا و نوشیدنی خودداری کند.

همچنین در صورتی که بیمار داروهایی مثل هپارین و وارفارین مصرف می‌کند، باید قبل از آزمایش با پزشک خود مشورت کند، زیرا این داروها ممکن است به نتایج تست تأثیر بگذارند.

در هنگام جمع‌آوری نمونه خون، پرستار یا تکنسین خون، با استفاده از یک سوزن، از رگ بیمار خون را جمع‌آوری می‌کند.

سپس نمونه خون به یک لوله آزمایشگاهی منتقل می‌شود و به ازای هر هزار نواحی خون یک نواحی هپارین اضافه می‌شود. پس از اضافه کردن هپارین، با استفاده از دستگاه خاصی که باعث انعقاد خون می‌شود، زمان لخته شدن خون در نمونه آزمایشگاهی محاسبه می‌شود و نتیجه به عنوان زمان نسبی PTT فعال گزارش می‌شود.

بیشتر بخوانید :   آزمایش کشت خون Blood Culture

برخی از داروهایی که قبل از انجام این آزمایش نباید بخورید:

  • آنتی‌هیستامین
  • آسپرین
  • ویتامین C
  • وارفارین
  • هپارین
  • کلرپرومازین

انعقاد خون چیست؟

انعقاد خون یا پخت خون، فرآیندی است که در آن پروتئین‌های خون بهم متصل می‌شوند و باعث تشکیل یک لخته خون می‌شود. این فرآیند بسیار مهم است زیرا به جلوگیری از خونریزی ناشی از آسیب به عروق و بافت‌های بدن کمک می‌کند.

این فرآیند از طریق دو مسیر انجام می‌شود: مسیر داخلی و مسیر خارجی. در مسیر داخلی، پروتئین فاکتورهای خونی مثل فاکتور VIII، IX، XI و XII با هم تعامل می‌کنند و در نتیجه یک زنجیره واکنش شیمیایی در حال پیشرفت است. در مسیر خارجی، تعامل بین پروتئین‌های خونی و فاکتور بافتی خون (TF) باعث شروع یک زنجیره واکنشی می‌شود که در نهایت به تشکیل لخته خون منجر می‌شود.

هرگونه نقص در فرآیند انعقاد خون می‌تواند منجر به بروز مشکلات خونریزی یا یبوست خونی شود. به همین دلیل، انجام آزمایشات مختلفی برای بررسی وضعیت انعقاد خون مورد نیاز است.

فاکتورهای انعقاد خون:

عوامل مختلفی هستند که در فرآیند انعقاد خون و تشکیل یک لخته خونی نقش دارند. برخی از این فاکتورها عبارتند از:

  1. ۱- فیبرینوژن: این پروتئین با وجود در حالت معمولی بسیار کم در خون وجود دارد، در شرایط لخته شدن خون به فیبرین تبدیل شده و باعث تشکیل لخته می‌شود.
  2. ۲- فاکتورهای انعقادی: این فاکتورها شامل چندین پروتئین مختلف هستند که به صورت ترتیبی در فرآیند انعقاد خون نقش دارند.
  3. ۳- پلاکت‌ها: این سلول‌های خونی نقش مهمی در انعقاد خون دارند و با عملکردی شبیه به فعال‌سازی ماشینیسم دفاعی بدن، در تشکیل لخته خونی نقش دارند.
  4. ۴- فیبرینولیتیک سیستم: این سیستم باعث تخریب فیبرین و لخته خونی می‌شود و به کنترل بیش از حد شدن فرآیند انعقاد خون کمک می‌کند.
  5. پروترومبین فاکتور انعقادی (II) 
  6. ترومبوپلاستین
  7. کلسیم فاکتور انعقادیⅣ
  8.  فاکتور انعقادی(Ⅴ)
  9. فاکتور انعقادی فاکتور (Ⅵ)
  10.  فاکتور انعقادی (Ⅶ)

همچنین عوامل دیگری مانند ویتامین K، کلسیم، آنتی ترومبین و پروتئین سی را نیز می‌توان به عنوان فاکتورهای مهم در فرآیند انعقاد خون اشاره کرد.

 

تفاوت PT و PTT در آزمایش خون چیست؟

تفاوت بین آزمایش PT و PTT در بررسی دو مرحله مختلف از فرایند انعقاد خون است.

در آزمایش PT، زمان انعقاد خون با بررسی زمان ایجاد پروترومبین (یک پروتئین اساسی در فرآیند انعقاد خون) اندازه گیری می شود، در حالی که در آزمایش PTT، زمان انعقاد خون با بررسی زمان فعال شدن فاکتورهای انعقادی اندازه گیری می شود.

علاوه بر این، فاکتورهایی که در آزمایش PT و PTT استفاده می شوند متفاوت هستند.

در آزمایش PT، فاکتورهای انعقادی خونی مانند فاکتور VII، X، V و II استفاده می شوند، در حالی که در آزمایش PTT، فاکتورهای انعقادی خونی مانند فاکتور XII، XI، IX و VIII استفاده می شوند.

به طور کلی، آزمایش PT برای بررسی مشکلات در ارتباط با فاکتورهای انعقادی خونی در مراحل اولیه فرآیند انعقاد خون و آزمایش PTT برای بررسی مشکلات در ارتباط با فاکتورهای انعقادی خونی در مراحل بعدی فرآیند انعقاد خون استفاده می شود.

 

مقدار نرمال و بحرانی PTT در آزمایش خون

سطح نرمال آزمایش PTT بین  ۲۴-۴۰ است.
در صورتی که در تست میزان PTT بیش از ۴۰ گزارش شود، مورد بحرانی است.
سطح نرمال PTT ممکن است با در نظر گرفتن و وجود برخی از متغیرها و عوامل نیز مرتبط باشد، که برخی از آن‌ها به شرح زیر است:

  • مصرف داروهایی مانند هپارین و وارفارین
  • کاسته شدن از فاکتورهای انعقادی
  • خونریزی 
  • مصرف داروهای ضدبارداری و هورمونی
  • اختلال در یکی از فاکتورهای انعقادی
  • عدم وجود برخی از فاکتورهای انعقادی
  • بروز مشکلات کبدی
  • کمبود ویتامین K

علائم بالا یا پایین بودن فاکتور آزمایش PTT

هنگامی که میزان فاکتورهای انعقادی خون کمتر یا بیشتر از حد نرمال باشد، می‌تواند نشانگر بیماری‌های خاصی باشد.

در صورتی که مقدار PTT بالاتر از حد بالایی مرجع باشد، این ممکن است نشان‌دهنده وجود بیماری‌هایی مانند هموفیلی، نارسایی کبدی، نارسایی کلیوی، بیماری هاشیموتو، بیماری لوپوس، بیماری کرون و یا مصرف برخی داروهای خاصی مانند هپارین باشد.

همچنین، در صورتی که مقدار PTT کمتر از حد پایینی مرجع باشد، ممکن است نشان‌دهنده بیماری‌هایی مانند بیماری‌های اتوایمیون، بیماری‌های خونریزی و یا مصرف برخی داروهای خاصی مانند داروهای ضد اختلاط باشد.

PTT یک آزمایش آزمایشگاهی عمومی است که برای ارزیابی عملکرد لخته شدن خون استفاده می شود. سطوح غیر طبیعی PTT ممکن است خطر خونریزی یا اختلالات لخته شدن در بدن را ایجاد کند. به طور کلی، سطوح بالا یا پایین این شاخص می تواند خطر خونریزی، خونریزی داخلی و سکته را افزایش دهد. با این حال، توجه به این نکته مهم است که افراد مبتلا به اختلالات انعقاد خون اغلب علائم رایجی مانند:

  • قاعدگی های سنگین در زنان
  • خون در ادرار
  • مفاصل دردناک و متورم
  • کبودی به راحتی حتی با کمترین ضربه
  • خونریزی لثه و لخته شدن آهسته خون
  • خونریزی شدید بعد از عمل های دندانپزشکی

عوارض بالا بودن PTT در آزمایش خون

عوارض بالا بودن شاخص PTT در آزمایش خون، به طور کلی مربوط به مشکلات انعقاد خون هستند و با خطر خونریزی داخلی و ریسک سکته مغزی همراه هستند. بسته به علت بالا بودن شاخص PTT، علائم و عوارض متفاوتی ممکن است ایجاد شود. برخی از این عوارض عبارتند از:

خونریزی پوستی: با بالا بودن شاخص PTT، خونریزی پوستی یا ظاهر شدن کبودی‌های بدون دلیل ممکن است اتفاق بیفتد.
خونریزی مفصلی: افرادی که بالا بودن شاخص PTT دارند، در معرض خطر خونریزی مفصلی هستند که می‌تواند باعث درد، تورم و محدودیت حرکتی شود.
خونریزی مغزی: در صورتی که عامل بالا بودن شاخص PTT با مشکلات انعقادی مرتبط با مغز و عروق خونی باشد، خونریزی مغزی ممکن است رخ دهد که می‌تواند به مشکلات جدی مانند افت فشار خون، ضعف عضلات و یا اختلال در حرکت بدن منجر شود.
سکته عروقی: اگر علت بالا بودن شاخص PTT با اختلال در فاکتورهای انعقاد خون مرتبط با عروق خونی باشد، سکته عروقی ممکن است رخ دهد که به تشنج، عدم حس در بخشی از بدن، اختلال در بینایی و یا سختی نفس منجر شود.

بیشتر بخوانید :   آزمایش CBC چیست؟

عوارض پایین بودن PTT در آزمایش خون

پایین بودن شاخص PTT نشان‌دهنده بیماری‌های متعددی می‌باشد که از جمله آن‌ها می‌توان به بیماری هموفیلی، بیماری وان ویلبراند، عوارض دارویی، نارسایی کبد و کمبود ویتامین K اشاره کرد. در برخی از موارد، کمبود فاکتورهای انعقاد خون ناشی از پایین بودن PTT می‌تواند منجر به خطر بروز خونریزی باشد. از جمله علائمی که در صورت پایین بودن PTT ممکن است بروز کنند می‌توان به خونریزی بینایی، خونریزی مغزی و خونریزی گوارشی اشاره کرد. به همین دلیل در صورت بروز علائمی پس از انجام آزمایش PTT، بهتر است به پزشک خود مراجعه کنید.

تست‌های مرتبط با آزمایش PTT

تست های مرتبط با آزمایش PTT عبارتند از:

آزمایش PT (Prothrombin Time): برای بررسی فاکتورهای انعقادی دیگر نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

در بسیاری از موارد، PTT و PT هر دو در کنار هم برای بررسی وضعیت انعقادی بیمار استفاده می‌شوند.
تست تعقیب خون (Bleeding Time Test): که باعث ایجاد یک جراحت کوچک در پوست می‌شود و سپس زمان لازم برای تشکیل یک لایه خون روی سطح آن را اندازه می‌گیرد.
آزمایش مستقیم فاکتورهای انعقادی (Factor Assays): برای بررسی مستقیم فاکتورهای انعقادی مانند فاکتور VIII، IX، XI و XII استفاده می‌شود.
آزمایش D-dimer: برای تشخیص خونریزی و انعقاد ناشی از وجود لخته‌های خونی مانند عروق گردن، ران، پا، ریه، قلب و مغز مورد استفاده قرار می‌گیرد.
آزمایش Fibrinogen: برای بررسی میزان فیبرینوژن، یک پروتئین اساسی در فرآیند انعقادی خون، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

 

تست مرتبط توضیحات
آزمایش PT (Prothrombin Time) اندازه‌گیری مدت زمان لخته شدن خون
آزمایش PLT شمارش تعداد پلاکت‌های خون
آزمایش Fibrinogen بررسی فیبرینوژن برای رد سطح طولانی مدت ptt و تشخیص علت آن
تست فاکتور انعقادی اندازه‌گیری فاکتور انعقادی برای شناخت و بررسی دلیل کاهش سطح پروتئین
تست ترومبین جهت تشخیص سریع آلودگی ناشی از هپارین

 

آزمایش PT چیست؟

آزمایش PT چیست؟

آزمایش PT مخفف Prothrombin Time به معنای زمان پروترومبین است و یکی از تست‌های خونی است که برای ارزیابی عملکرد سیستم خونریزی بدن انجام می‌شود.

در این آزمایش، زمانی که برای لخته شدن خون به مخلوطی از عوامل انعقادی اضافه می‌شود، اندازه‌گیری می‌شود. این زمان به صورت معمول در بازه ۱۱-۱۳.۵ ثانیه قرار دارد. در صورتی که زمان پروترومبین طولانی‌تر از محدوده طبیعی باشد، این ممکن است به دلیل نقص در یکی از عوامل انعقادی خون باشد و نشان‌دهنده وجود مشکل در سیستم خونریزی بدن است.

از این آزمایش برای پایش درمان با داروهایی که تاثیری بر روی سیستم خونریزی دارند نیز استفاده می‌شود. همچنین این آزمایش در ارزیابی بیمارانی که مبتلا به بیماری‌های خونی هستند نیز مفید است.

چرا آزمایش PT تجویز می‌شود؟

زمان لازم برای لخته شدن خون به طور عادی حدود ۱۰ تا ۱۴ ثانیه است. اگر خون فرد به طور سریع‌تر یا کندتر از این زمان لخته شود، نشانه مشکلاتی در سیستم انعقاد خون است که باید تحت درمان قرار گیرد. در صورتی که پزشک به هر یک از این علائم در شما پی برد، آزمایش پروترومبین را تجویز خواهد کرد. این آزمایش به عنوان یکی از آزمایش‌های معمول در ارزیابی سیستم خونی بکار می‌رود.

تشخیص پاسخ دارو وارفارین در بیماران تحت درمان، شایع‌ترین دلیل تجویز این آزمایش توسط پزشکان است تا سلامت فاکتورهای خونی به صورت دوره‌ای ارزیابی شود. همچنین در برخی موارد قبل از انجام عمل جراحی، این تست انجام می‌شود تا سرعت لخته شدن خون بیمار سنجیده شود و از خونریزی‌های احتمالی در حین عمل جلوگیری شود.

دیگر دلایل تجویز این آزمایش شامل بررسی عملکرد کبد، کشف علت خونریزی‌ها و کبودی‌های غیر طبیعی و بررسی اختلالات انعقاد خون در بیماری‌هایی مانند هموفیلی است.

آزمایش PT برای تشخیص و پایش درمان بیماری‌هایی که با اختلال در سیستم خونریزی همراه هستند، تجویز می‌شود. این آزمایش به عنوان یکی از آزمایش‌های معمول در ارزیابی سیستم خونی بکار می‌رود.

در بیمارانی که مبتلا به بیماری‌های خونی مانند بیماری‌های کبدی، بیماری‌های خونی و اختلالات در مصرف داروهای ضد انعقادی هستند، آزمایش PT به عنوان یک ابزار مفید برای پایش وضعیت سیستم خونی استفاده می‌شود.

همچنین در صورتی که بیمار مبتلا به عفونت‌های خونی باشد، آزمایش PT به عنوان یکی از ابزارهای مورد استفاده در تشخیص این عفونت‌ها مطرح است. همچنین در پیشگیری از عوارض جانبی درمان با داروهای ضد انعقادی نیز، پایش عملکرد سیستم خونی با انجام آزمایش PT بسیار مهم است.

 

آزمایش PT چگونه انجام می‌شود؟

آزمایش PT یکی از آزمایش‌های پزشکی است که برای ارزیابی سیستم خونی بکار می‌رود. برای انجام این آزمایش، نمونه‌ای از خون شما گرفته می‌شود و به آزمایشگاه ارسال می‌شود. در آزمایشگاه، با استفاده از دستگاهی به نام کواگولومتر، زمان لازم برای لخته شدن خون شما اندازه‌گیری می‌شود.

برای انجام آزمایش PT، از نمونه خونی که از شما گرفته شده است، با اضافه کردن یک ماده شیمیایی به آن، یعنی فاکتور بازتاب‌دهنده پروترومبین، استفاده می‌شود. این ماده به خون شما اضافه می‌شود و باعث شروع یک رشته واکنش‌های شیمیایی در سیستم انعقاد خون می‌شود. سپس با استفاده از کواگولومتر، زمان لازم برای تشکیل لخته در خون شما اندازه‌گیری می‌شود. زمانی که لخته شکل می‌گیرد، دستگاه کواگولومتر آن را تشخیص می‌دهد و زمان لازم برای تشکیل آن را نمایش می‌دهد.

نتیجه آزمایش PT به صورت یک عدد اعلام می‌شود که به عنوان INR (International Normalized Ratio) شناخته می‌شود. این عدد بیانگر نسبت زمان لازم برای لخته شدن خون شما به زمان لازم برای لخته شدن خون یک نمونه خون استاندارد می‌باشد. با ارزیابی این نسبت، پزشک می‌تواند سلامت سیستم خونی شما را ارزیابی کند و در صورت نیاز، درمان مناسبی را تجویز کند.

مقدار نرمال آزمایش PT

 جواب نرمال در این آزمایش به صورت زیر است:

  • لخته شدن خون در زمان ۱۱ تا ۱۳.۵ ثانیه
  • نسبت INR از ۰.۸ تا ۱.۱

برای بیمارانی که تحت درمان وارفارین هستند این نسبت از ۲ تا ۳  است.

تفسیر آزمایش PT

تفسیر نتیجه آزمایش PT بستگی به میزان زمان لختگی خون دارد که در آن اندازه گیری شده است. اگر زمان لختگی خون شما نرمال است (بین ۱۰ تا ۱۴ ثانیه)، این نشان می‌دهد که فعالیت پروترومبین در خون شما نرمال است و خون شما به طور صحیح لخته می‌شود.

اگر زمان لختگی خون شما افزایش یافته است، این می‌تواند به علت مشکلات مختلفی باشد که شامل عوامل زیر می‌شود:

  • کمبود ویتامین K در بدن
  • بیماری‌های کبدی
  • مصرف داروهایی که عملکرد پروترومبین را تحت تأثیر قرار می‌دهند مانند وارفارین
  • اختلالات ژنتیکی در فعالیت پروترومبین
  • عفونت‌ها
بیشتر بخوانید :   علائم اختصاری آزمایش خون

همچنین، افزایش زمان لختگی خون در صورتی که به همراه علائم دیگری همچون خونریزی، کبودی غیر معمول، خستگی شدید و غیره باشد، ممکن است نشان دهنده وجود مشکلات خطرناک در سیستم انعقاد خون باشد که نیازمند بررسی تکمیلی و درمان است. در هر صورت، برای تفسیر نتیجه آزمایش PT و تعیین تشخیص دقیق نیاز به مشاوره با پزشک خود دارید.

نشانههای بالا بودن PT در آزمایش خون

بالا بودن میزان PT نشان دهنده عدم صحت عملکرد سیستم انعقاد خون است. نشانه‌های بالا بودن PT می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  1. خونریزی: اگر میزان PT بالاتر از حد معمول باشد، این نشانه‌دهنده خطر خونریزی از دستگاه گوارشی، داخلی، مغزی و یا دیگر اعضای بدن است.
  2. داروها: برخی داروها مانند وارفارین و هپارین، سیستم انعقاد خون را تحت تأثیر خود قرار می‌دهند و باعث افزایش زمان لختگی خون (PT) می‌شوند.
  3. بیماری‌های کبدی: بیماری‌های کبدی مانند سیروز، هپاتیت و بیماری‌های دیگر می‌توانند باعث افزایش زمان لختگی خون شوند که در نتیجه باعث بالا رفتن میزان PT می‌شوند.
  4. بیماری‌های خونی: برخی بیماری‌های خونی مانند هموفیلیا، بیماری ویلسون و آمیلوئیدوز می‌توانند باعث افزایش میزان PT شوند.
  5. نقص وراثتی: بعضی از افراد به دلیل وراثت ژن‌های خاص، در معرض ابتلا به نقص‌های سیستم انعقاد خون هستند که می‌تواند باعث بالا رفتن میزان PT شود.
  6. بیماری‌های خاص دیگر: برخی از بیماری‌هایی مانند سرطان، سیستمیک لوپوس، نارسایی کلیوی و پیوند کلیه می‌توانند باعث افزایش میزان PT شوند.

همچنین، برخی شرایط مانند بارداری، پیری و کمبود ویتامین کی می‌توانند باعث افزایش زمان لختگی خون شوند که در نتیجه باعث بالا رفتن PT می شود.

نشانههای پایین بودن PT در آزمایش خون

نشانه‌های پایین بودن PT ممکن است نشان دهنده اختلال در انعقاد خون باشد که به علت عوامل مختلفی از جمله کمبود ویتامین K، کمبود فاکتورهای انعقاد خون، عوامل ارثی و داروها ممکن است رخ دهد. برخی از نشانه‌های پایین بودن PT عبارتند از:

۱- خونریزی وریدی یا شریانی طولانی مدت

۲- خونریزی‌های مکرر و طولانی مدت از لثه، بینی، روده و دیگر بافت‌ها

۳- پوستی که پر از کبودی و لکه‌های خونی است

۴- بیماری‌هایی که باعث افزایش خطر خونریزی می‌شوند مانند بیماری‌های کبدی و کلیوی

۵- مصرف داروهایی که اثرات ضدانعقادی دارند مانند آسپرین و هپارین

۶- کم خونی و نارسایی مغزی

چه عواملی بر نتیجه تست PT اثر گذار هستند؟

چندین عامل می‌توانند بر نتیجه تست PT (Prothrombin Time) تأثیر بگذارند. برخی از این عوامل عبارتند از:

  1. داروها: برخی داروها می‌توانند بر سرعت لخته شدن خون تأثیر بگذارند، به طور مثال داروهای ضد انعقاد مانند وارفارین و هپارین.
  2. بیماری‌ها: برخی بیماری‌ها ممکن است باعث افزایش یا کاهش سرعت لخته شدن خون شوند، به عنوان مثال کمبود ویتامین K، بیماری‌های کبدی و کلیوی، بیماری‌های خونی مانند هموفیلی و بیماری‌های التهابی مانند سیروز.
  3. عوامل ژنتیکی: برخی اختلالات ژنتیکی ممکن است باعث تحلیل ناپذیری فاکتورهای انعقاد خون شوند و منجر به کاهش سرعت لخته شدن خون گردند.
  4. وضعیت تغذیه: کمبود ویتامین K یا کمبود دیگر مواد مغذی ممکن است باعث کاهش سرعت لخته شدن خون شوند.
  5. سن: با پیشرفت سن، سرعت لخته شدن خون نیز کاهش می‌یابد.
  6. تغییرات هورمونی: در برخی موارد، تغییرات هورمونی مانند در دوران بارداری می‌تواند بر سرعت لخته شدن خون تأثیر بگذارد.

مواد غذایی تاثیرگذار در نتیجه آزمایش PT

برخی مواد غذایی می‌توانند بر نتیجه آزمایش PT تأثیر بگذارند. این مواد شامل موارد زیر می‌شوند:

  1. ویتامین K: ویتامین K به عنوان یک عامل مهم در فرآیند انعقاد خون شناخته شده است و مصرف مقادیر بالای آن ممکن است باعث کاهش اثر داروهایی مانند وارفارین شود که برای کنترل انعقاد خون تجویز می‌شوند. بنابراین، در صورتی که قبل از انجام آزمایش PT موادی حاوی ویتامین K مثل برگ جات سبز، گیاهان خوراکی و مکمل‌های ویتامینی مصرف کرده باشید، نتیجه آزمایش PT شما ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد.
  2. چای سبز: مطالعاتی نشان داده‌اند که مصرف بیش از حد چای سبز می‌تواند باعث افزایش نتیجه آزمایش PT شود. دلیل این موضوع ناشناخته است اما فرض بر این است که ترکیباتی موجود در چای سبز با فعالیت فاکتورهای انعقاد خون تداخل دارد.
  3. غذاهای پرفیبر: غذاهای پرفیبر مانند غلات، میوه‌ها و سبزیجات می‌توانند باعث کاهش جذب وارفارین و سایر داروهای کنترل کننده انعقاد خون شوند که باعث افزایش نتیجه آزمایش PT می‌شوند.
  4. چربی‌های غیر اشباع: مصرف مقادیر بالای چربی‌های غیر اشباع می‌تواند باعث کاهش اثر داروهای کنترل کننده انعقاد خون شود و نتیجه آزمایش PT را تحت تأثیر قرار دهد.
  5. الکل: مصرف الکل می‌تواند باعث افزایش نتیجه آزمایش PT شود.

همچنین مصرف داروهایی مانند وارفارین، هپارین، دابیگاتران، انواع آنتی‌بیوتیک‌ها و ضد دردهای غیراستروئیدی نیز می‌تواند بر نتایج آزمایش PT تأثیرگذار باشد. در صورت مصرف هر یک از این داروها باید پزشک خود را در جریان قرار داده و با وی در مورد تعویض دارو یا تنظیم مقدار دارو صحبت کنید.

ضمناً، برخی از بیماری‌های مزمن مانند بیماری‌های کبدی، بیماری‌های خونی و بیماری‌های سیستمیک نیز می‌تواند بر نتایج آزمایش PT تأثیر بگذارد. در صورت داشتن چنین بیماری‌هایی باید پزشک خود را در جریان قرار داده و با او در مورد تفسیر نتایج آزمایش صحبت کنید.

تست‌های مرتبط با آزمایش PT

تست‌های مرتبط با آزمایش PT عبارتند از:

۱. آزمایش aPTT: این آزمایش همانند PT برای بررسی عملکرد سیستم انعقاد خون استفاده می‌شود اما این آزمایش برای بررسی فعالیت فاکتورهای انعقاد خون مانند فاکتور هپارین و فاکتور های داخلی خون مورد استفاده قرار می‌گیرد.

۲. آزمایش INR: این آزمایش برای بررسی عملکرد فاکتورهای انعقاد خون و تعیین دوز درمانی داروی وارفارین که یک داروی ضد انعقاد است، استفاده می‌شود. مقدار INR در بیشتر بیماران در بازه ۲-۳ قرار دارد.

۳. آزمایش D-dimer: این آزمایش برای تشخیص خونریزی و خونگرفتگی در بیماران استفاده می‌شود و نشان دهنده وجود لخته خون شکسته شده در بدن می‌باشد.

۴. آزمایش فاکتور V Leiden: این آزمایش برای تشخیص متقاوت بودن ژنتیکی در فاکتور V خون استفاده می‌شود که می‌تواند خطر بالاتری از خونریزی‌های ناشی از داروهای ضد انعقاد از قبیل وارفارین در افرادی که این متقاوت بودن ژنتیکی را دارا هستند، افزایش دهد.

دوره پذیرش و نمونه گیری آزمایشگاه

پر فروش‌ترین محصولات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

واتساپ
تلگرام
اینستاگرام
تماس صوتی
پیامک
تماس با پشتیبانی مسترآزمایش